Maandag 15juni ben ik vertrokken voor het jaarlijkse evenement Cycling4Climate, dat 19 juni 2026 verreden werd. De officiële route voert langs de ‘toekomstige’ kustlijn van Nederland, volgens Normaal Amsterdams Peil. Zonder onze eeuwenlange inspanningen zoals dijkversterking en pompen was dit mogelijk onze kustlijn geweest en kan dit dus worden. Globaal loopt die lijn van Goes naar Groningen. De zeespiegel stijgt gestaag tgv klimaatverandering, willen we deze ontwikkeling temperen dan is een andere levenshouding t.o.v. de planeet nu echt nodig. Ik fiets deze route dan ook voor bewustwording om het over een andere boeg te gooien. De uitgezette route Breda en Groningen bedraagt 375 km, dat fiets ik niet in één dag, maar opknippen is stukjes is wel mogelijk. De 19de is de officiële fietsdag en dan fiets ik samen met de Grootouders voor het Klimaat. Tijdens de Cycling4Climate van 2026 wordt er geld opgehaald voor de arme koffieboeren die onevenredig hard getroffen worden door klimaatverandering. Er worden 2500 fietsers verwacht die deze Nederlandse editie fietsen.
Ik vertrek eerst richting Breda, waar mijn dochter met haar gezin woont en heb een route uitgezocht via de knooppunten, in de Wilnisse polder wordt ik direct getrakteerd op een purperreiger en 2 zwarte sterns. Typisch soorten uit ons gebied. Daarna naar Woerden en Schoonhoven, om de Lek over te steken naar Nieuwpoort. Prachtig klein vestingstadje. De route wordt vervolgd naar Gorinchem. Daar passeer ik de Boven Merwede op weg naar Woudrichem, ook oude vestingstadjes. Het lange afstand pad LF9 geeft de NAP-route al aan. Mijn idee was om in Almkerk te overnachten, maar het weer was saai, zelfs wat motregen en het fietsen met de wind in de rug ging voortvarend, kortom ik ben doorgereden naar Breda. Na 105 km beland ik op mijn vaste camping in Teteringen, waar ik vaker kom als ik dochter Zora ga bezoeken.
Op weg naar de Bilt
Na een rustdag in Breda, stap ik weer op de fiets om richting de Bilt te gaan. Ik vertrek op tijd, want het wordt een warme dag. In Dorst pik ik de officiële route op, de GPX kon ik gisteren pas downloaden. Hij loopt niet geheel langs de LF9 route, wellicht omdat het een wielrenroute is. De pontjes die ik maandag genomen heb, worden nu vermeden. Mooi fietsen door het Brabantse landschap. Via de Loonse duinen richting Den Bosch, waar ik mijn langlauf- en wandelvriendin Elise kan ontmoeten voor een lunch. Daarna terug naar de route via de Bosche binnenstad. Ik beland uiteindelijk op een camping in Waarderburg. Het laatste stuk richting Zaltbommel vond ik lelijk, maar ik heb de eerste 87 km alweer gefietst van deze klimaatroute.
Wind en zon zijn essentiële onderdelen van de energietransitie. Dat wind een belangrijke factor was om te gebruiken, wisten die Hollanders al eeuwen geleden. Om je voeten droog te houden of om meel te malen werden molens ingezet. Wil je zelf ook meer doen voor het milieu, kijk dan eens kritisch naar je energieverbruik en laat je voorlichten door experts. In vroegere jaren werden waterschappen opgericht om samen droge voeten te houden. Nu wordt het wellicht tijd voor het oprichten van lokale energiegemeenschappen, om je energie te delen en het hoofdnet te ontlasten. Wellicht gaat dat in de Ronde Venen ook van start en dan doe ik mee. Verder een prachtige route door de Betuwe, langs diverse forten van de waterverdediging linie. Fietsen boven op de dijk met beneden de boerderijen en dorpjes. Heel mooi maar de temperatuur stijgt en het tempo zakt. Via het mooie Vianen, dat ik ken van de vele file meldingen, waar ik koffie en gebak neem, steek ik via de brug de Lek over. Na 59 km overnacht ik in Maartendijk (Westbroek). Gek om zo dicht bij huis te kamperen maar dit is een handige plek voor morgen. Helaas camping zonder schaduw en de zon is niet te harden. Die nacht ben ik erg ziek geweest, toch hittestress of iets verkeerd gegeten?
Rondje ‘de Bilt’ met de Grootouders voor het Klimaat
De grote dag begon al met hittewaarschuwing en de tocht Groningen-de Bilt kwam te vervallen wegens absurde hitte, waarvan nu wel vaststaat dat dit door de mens veroorzaakte klimaatverandering komt. Dit benadrukt maar weer dat we niet voor niets voor het klimaat moeten fietsen om de aandacht erop te vestigen. Ik fietste met ca. 20 Grootouders slechts 44 km maar de hitte was moordend, ik had veel moeite om mee te doen. Gelukkig waren er ook een paar Grootouders met een gewone fiets. Grootouders uit Haarlem, Apeldoorn, Amsterdam, Utrecht en de grootste groep kwam uit de RondeVenen, 6 stuks maar liefst. Ik mocht voor de start even plaatsnemen op het hoogste podium omdat ik al vanaf Breda was komen fietsen en nog door zou gaan naar Groningen. Onze route bevatte drie afstap- en opfrisplekken. De eerste bij een kunstenaars collectief die een gezamenlijk stuk grond van de gemeente gekocht heeft en hier diverse duurzame bedrijfjes en andere zaken exploiteren. Alles met gerecyclede materialen. Daarna een stop bij de Triodosbank met uitleg over hun duurzame en speciale hoofdkantoor, de laatste stop betrof de Botanische tuin van Utrecht. Die heb ik overgeslagen, hier ben ik eerder meerdere malen geweest en nu was het gewoon te warm om het leuk te hebben. Voor het goede doel (ondersteuning van kleine koffieboeren die hard getroffen worden door klimaatverandering) werd ca. 15.000 euro opgehaald.
De avond eindigt met het zwaarste onweer ooit. Mijn tent is stormvast maar het was een waanzinnige harde wind en de tent ging alle kanten op. Minstens 2 uur ging het noodweer, extreem harde regen en continu weerlicht door. Te bizar voor woorden.
Verder fietsen naar Groningen
De dag na het noodweer, voel ik me wat beter en stap nu op de fiets richting Groningen. Het weer is rustig, alleen liggen de paden vol met afgerukte takken en omgewaaide bomen als stille getuigen van vorige nacht. De route voert langs de Eem. In de buurt van Baarn fiets ik plots langs mijn monsterpunt van het Schone rivieren project, daar inventariseer ik 2 maal per jaar het zwerfafval. Hier langs het traject richting de Veluwezoom, lijken ze overigens al voorbereid op wat komen gaat als ik de vlag bekijk. Bij het Nuldernauw spring ik toch even van de fiets om het water in te gaan. Het is achteraf niet eens verfrissend omdat het water lauw is, maar het is toch lekker. Het is er erg ondiep en staat vol met fonteinkruiden, ooit een succes van het oude RIZA (Rijkswaterstaat) omdat het terugkrijgen van deze soorten de positieve omslag gaf in de waterkwaliteit, al waren de botenbezitters er niet blij mee. Met een lekker windje vervolg ik mijn weg langs de Randmeren, die ik veelvuldig heb bemonsterd voor de waterkwaliteit.
Op zo’n warme dag begrijp je dat schaduw een essentieel onderdeel moet zijn van de klimaataanpak. Dat hebben de kinderen van de scholen in de buurt al begrepen, want wat zij nu planten is voor de toekomst van hun kinderen. In Oldenbroek een camping gevonden, na 90 km fietsen. Snel koken en daarna Nederland-Zweden. De Oranje doelpunten vliegen me om de oren.
Zondagochtend ben ik in alle vroegte vertrokken na een flinke regenbui. De temperatuur was om 7 uur nog aangenaam. Vlot richting Zwolle, dit stuk ken ik al van de 2-jaarslijkse kunstmanifestatie langs de IJssel, de IJsselbiënnale. Onderweg zonnepanelen op water, dat zie je naast zonnepanelen op landbouwgrond steeds vaker. Ik vraag me af of dat een goede zaak is voor de waterkwaliteit en bovendien zijn er nog genoeg daken die we kunnen benutten. Het valt me trouwens op dat de route steeds minder langs de LF9 NAP loopt, hij kruist hem wel af en toe, maar misschien komt het omdat dit een route is voor groepen wielrenners en die moet aan andere eisen voldoen en niet over allerhande bospaadjes lopen. Verder blijft het wel een mooie route, eerst via open landbouwgrond met o.a. mais, aardappels en ook velden met Nederwiet. Vervolgens via boswachterij Staphorst (bos en heide) richting de IJhorst en de Wijk. Op de grens Overijssel en Drenthe vind ik een lunchplek aan het Sultansmeer. Ook fijn om even de natte tent te drogen. Het Sultansmeer en de voormalige Sultansberg stamt uit de laatste ijstijd. Deze berg is jarenlang gebruikt voor zandwinning, het luxe zand dat in boerderijen als vloerversiering werd gebruikt. De naam Sultans is nog steeds een raadsel, volgens sommigen verwijst het naar de rondtrekkende zigeuners in dit gebied die vaak de voornaam Zoltan droegen en dat betekend sultan. Wel is duidelijk dat dit een oeroude plek is, waar nu het waterwinstation van WMD-Drente ligt. Hier wordt het ‘blauwe’ goud gewonnen, waarmee het kwetsbare en steeds kostbaar wordende drinkwater wordt bedoeld. Dan is het schrijnend om een bankje bij het meer te zien waar peuken liggen, terwijl nu toch echt bekend is dat 1 achtergelaten peuk zo’n 1000 liter grondwater kan verontreinigen.
Na 99 km bereik ik mijn camping in Esloo. De natuurcamping was dicht, maar dit was ook een leuke rustige camping met klein landwinkeltje, waar ik ingevroren soep en 2 eitjes kan kopen. Zodoende hoefde ik niet meer 10 km extra te fietsen om boodschappen te doen in Oosterwolde.
Maandag, de 22ste weer vroeg vertrokken, eerst richting Fochteloërveen, een prachtig hersteld levend hoogveengebied op de grens van Friesland en Drenthe. Het oorspronkelijke hoogveen, gevormd door veenmossen is in vorige eeuwen afgegraven, maar komt door goed natuurbeheer, o.a. vernatting weer terug. Het is inmiddels een thuishaven voor kraanvogels, ringslangen, gladde slangen en adders. Hier groeit nu ook eenjarig wollegras en lavendelhei. Ik vervolg mijn tocht naar voormalig heropvoeding kolonie ‘Veenhuizen’, alwaar paupers, landlopers en wezen werden heropgevoed. De bedoelingen van de Maatschappij van Weldadigheid leken misschien in principe goed, maar blijven ook erg dubieus van aard. Lees het boek ‘het pauperparadijs’ van Suzanne Jansen er maar op na. Het complex bestaat uit allerhande huisjes en dienstwoningen met ‘opvoedkundige’ teksten op de gevels.
Twee en halve dag na het verlaten van de Bilt bereik ik de stadsgrens van Groningen en is mijn Klimaat route volbracht. Ik drink in de binnenstad koffie met een taartje en vervolg dan mijn route via de FL-NAP9 route richting Nieuwenschans. In Scheemda bezoek ik de laatste overgebleven zus van mijn vader en haar man. Beide alweer 95. Mijn overnachting vind ik op een natuurcamping in de ‘blauwe stad’ een stad waar alles georiënteerd is op leven aan het water. Helaas soms betekend dat ook, lek gestoken worden door de vele muggen hier. Ik moet mijn tent invluchten.
Al is mijn klimaattoer is klaar, ik reis nog even door.
De terugweg
Eén van de reisdoelen is nl. het bezoeken van de tentoonstelling geworteld in het MOW in Bellingwolde. Een tentoonstelling over bomen en bos en wat dat met ons doet. Mijn zuster Chrystl exposeert hier haar keramieken ‘Tree People’, geïnspireerd op de bomen die ze in Nieuw Zeeland zag en alwaar bomen en rivieren gelijkwaardig gesteld worden aan de mens en daarmee als rechtspersoon meetellen bij ingrijpende landschappelijke kwesties. Gelukkig zie je dat dit principe ook in Europa voorzichtig navolging krijgt. Een aanrader deze tentoonstelling.
Na het bezoek weer rap op de fiets. Er wacht een lange tocht tot vlak bij Hardenberg, uiteindelijk 103 km, want er is geen camping te vinden.
De dag werd bepaald door het thema bomen. Dat begon al met de tentoonstelling ‘geworteld’, die aanzette tot denken. Hoe belangrijk zijn bomen voor ons. Wie denkt niet terug aan zijn kindertijd met bomen klimmen en ravotten in of bij het bos. Een boomhut bouwen. Tegenwoordig zijn we niet meer zo zuinig op deze CO2 vangers, zuurstofproducenten, schaduwmakers. De wereld wordt geteisterd door kaalslag en dat gaat zich tegen ons keren. Zeker op de oververhitte dagen die wij nu meemaken is groen essentieel om het een beetje uit te houden. Maar voldoende groen vinden om lekker in de schaduw te fietsen was nog best moeilijk.
Woensdagochtend de 24ste ben ik alweer om 7 uur op pad om de ergste hitte voor te zijn. Ik rij nu gewoon van A naar B en neem geen uitdagende weggetjes meer. Mijn bestemming is Olst waar vriend Nico samen met zijn buurvrouw een voedselbos heeft opgezet. Voedselbossen zijn in opkomst en kunnen een belangrijk onderdeel worden in de voedseltransitie. Lokaal en biologisch produceren is essentieel voor de biodiversiteit en het concept voedselbos zit duidelijk in de lift. Om 11 uur ben ik al op mijn bestemming, nog net voor de hittestress bij mij toeslaat.
Ik krijg een leuke rondleiding over het bos en de bomen, struiken en eetbare planten die hier in samenwerking met de gemeente zijn aangeplant. Het ziet er prachtig uit en sommige bessen zijn al plukbaar. Laat in de middag bezoeken we nog vereniging Aardehuis in Olst, alwaar een 23 huishoudens hun eigen ecologische wijk hebben mogen oprichten, helemaal duurzaam gebouwd en omringt door eetbaar groen. Inclusief moestuinen en een voedselbos gedomineerd door oude perenrassen. Heel mooi om te zien.
Ik heb inmiddels genoeg van de aanhoudende hitte en fiets op donderdag in alle vroegte langs de IJssel naar station Zwolle waar ik de sprinter naar Utrecht en Breukelen kan nemen. Na 744 km ben ik weer thuis en ben blij met mijn eigen behoorlijk groene voortuin.
De hitte in Europa en ook bij ons blijft toenemen en vrijdag de 26ste wordt code rood voor temperatuur in Nederland afgegeven. Nooit eerder vertoond, maar nu eindelijk alom erkent als klimaatverandering veroorzaakt door onszelf.
